praktijk informatie

We hechten als praktijk erg aan kwaliteit van onze dienstverlening. Ieder lid van ons team is gekwalificeerd, maar heeft tegelijk ook een opleiding en werkervaring in andere functies binnen de gezondheidszorg gehad, (HBO-certificatie, wijkverpleging, kraamzorg)   waardoor men patientenproblemen vanuit meer gezichtshoeken kan bekijken. We zijn ingeschreven in de registers voor "huisartsen met bijzondere bekwaamheden" in de sectoren EKC (=Erkend Kwaliteits Consulent) en Reizigersgeneeskunde. 

Verder is een van mijn doelen om ervoor te zorgen dat de patienten uit onze praktijk die veel zorg nodig hebben een vast aanspreekpunt hebben, waarbij de verzorging zoveel mogelijk door een zelfde persoon gebeurt, ook op gebieden die de wijkverpleegkundige vroeger voor haar rekening nam en die nu vaak blijven liggen. 
Ik probeer in dit verband ook doelgericht en systematisch de bureaucratie die het leven van de chronisch zieke onnodig moeilijk maakt te verminderen. Om dit te bereiken werk ik in een project Praktijkondersteuning POH Heeze-Leende samen met de huisartsen Janus en Sjef de Vocht uit Leende en met Ben van Elk, emeritus-huisarts, die mijn ideeen hierin delen. De zorgverzekeraars geven ons hierin de nodige ondersteuning omdat ons project voldoet aan alle kwaliteits- en zorgvuldigheidseisen en er jaarlijks verantwoording over wordt afgelegd.

We vinden ook bereikbare en kwalitatief hoogstaande ziekenhuiszorg dicht bij huis belangrijk. Daarom werken we samen met het Geldropse St.Anna-ziekenhuis in de stichting"Thema", welke als doel heeft om de samenwerking tussen ziekenhuis en huisarts te bevorderen. Deze samenwerking met "Thema" heeft een doorbraak in de zorg voor m.n. chronische en/of ernstig zieke patienten gegeven, waarbij vanaf 2007 steeds dalende bloedsuikerwaarden en bloeddrukken bij onze in deze programma's opgenomen patienten zichtbaar zijn.

Ook in de thuiszorg direct rondom ons zijn allerlei ontwikkelingen gaande, waarbij schaalvergroting een belangrijke en voor het individuele patientenbelang bedreigende factor is geweest. Daarnaast zorgt de wet WMO voor een dreiging van extra bureaucratie. Gelukkig is er wat betreft de thuiszorg een tegenbeweging op gang gekomen in de zin van oprichting van particuliere verpleegbureau's en de nieuwe thuiszorgorganisatie "Buurtzorg", waarbij teams wijkverpleegkundigen in een gebied collectief ontslag nemen bij de grote thuiszorginstellingen, en als team weer de hele verantwoording gaan nemen voor verpleging en verzorging van de clienten.
Hierdoor is er minder kostenslurpende "overhead" nodig, wordt de verzorging niet versnipperd tussen allerlei "poppetjes" die bij de patient hun "ding" komen doen, en komt er weer ruimte voor persoonlijk contact, het "even koffie blijven drinken".
Omdat tijdens zo'n koffie-contact problemen van clienten sneller worden gesignaleerd geeft dit de zorgkwaliteit een impuls. Onze longzuster Truus Bostelaar is recentelijk zelf tot een "Buurtzorg"-collectief toegetreden. Wij ondersteunen "Buurtzorg" van harte, en we hopen dat onze plaatselijke thuiszorgorganisatie "Zuidzorg"snel de terugweg naar een kleinschalige persoonlijke verzorging kan terugvinden

Er is in de gezondheidszorg sprake van eenverambtelijking en formalisering van het werk, waarbij voorstanders hiervan zeggen dat het werk zo veelomvattend is geworden, dat dit niet anders meer kan. De systemen hiervoor worden achter bureautafels uitgedacht, en de gepropageerde objectiviteit is feitelijk gebaseerd op rapportageplicht en institutioneel wantrouwen jegens de aanvragende patient en de hulpverlener. 
Dokters werken elke week weer opnieuw een aantal uren niet meer "aan het bed van de patient", maar zitten te vergaderen en formulieren in te vullen. Voor patienten onbekende termen als "DBC", "ketenzorg", "borging" en "veldnorm" komen hier uit voort. 
Van de miljoenen die extra in huisartsenzorg zijn gepompt komt geen stuiver bij de huisarts zelf terecht, maar alles bij dure ondersteunende instituten en consultants, die ons moeten helpen om "coöperaties" op te richten om aan de "ketenzorg" mee te kunnen doen. En doen we daar niet aan mee, dan lopen we risico dat de betaling vanuit de zorgverzekeraar wordt stopgezet. 
Een voorbeeld van verambtelijking -maar niet het enige- is de stichting CIZ, die zg. "objectief" moet beoordelen of mensen recht hebben op zorg. Door de wachttijd (tot aan de beoordeling voor zorg) kunnen mensen daarvan verstoken worden op het moment dat ze er het meeste behoefte aan hebben; een feit is verder, dat de ene CIZ-functionaris zorgbehoefte heel anders beoordeelt dan de andere waardoor de willekeur alleen maar is toegenomen. 
Inmiddels werken in deze organisatie honderden gekwalificeerde mensen (artsen, verpleegkundigen, maatschappelijk werkenden) die aan de directe hulpverlening zijn onttrokken, waardoor met name in de sectoren met zwaar werk, zoals bejaardenzorg en verpleeghuizen, steeds meer ongediplomeerden aan het bed zijn komen te staan. 
Wat mij betreft moeten deze mislukte organisaties, die vaak alleen verhinderen dat mensen uberhaupt goede zorg kunnen krijgen, en die gelden opsouperen die elders waardevol benut hadden kunnen worden, per direct opgeheven worden.

Ik ben een actief tegenstander geweest van de komst van de CHP = "centrale huisartsen post" voor avond- nacht en weekenddienst in een plattelandsgebied als het onze. Tijdens een aantal uren in de avond en in het weekend zal doktershulp geboden worden vanuit een hulppost in Geldrop. Voor de visites en consulten in de late avond en nacht is iedereen aangewezen op de "Spoedposten" in Eindhoven en Helmond.
Het zou kunnen, door toename van het aantal part-time werkende dokters die een andere woonplaats hebben dan waar ze praktijk voeren, dat een huisartsenpost voor diensten onvermijdelijk blijkt; dan was naar mijn mening een post volgens het zg. "SHOKO"-model, zoals in alle dorpen in de Brabantse Kempen wordt toegepast meer passend zijn geweest, omdat daarin de afstand voor de patient naar de dienst doende dokter en naar de post letterlijk en figuurlijk minder groot zijn dan bij een anonieme post in de stad.

Deze in mijn ogen slechte ontwikkeling als de CHP is doorgevoerd in een procedure waarin door bepaalde partijen zo ondoorzichtig is gemanoevreerd dat ik als deelnemend arts zelfs nu nog nooit zicht heb gekregen hoe feitelijk de aansluiting van de locale huisartsen bij de CHP tot stand is gekomen. Want drie van de zes huisartsen in onze gemeente, waaronder ook ik zelf, vonden nl. dat de invoering van de CHP in strijd met het belang van de patiënten van Heeze-Leende was, met name de ouderen, mensen zonder eigen vervoer en de chronisch zieken. 
Helaas hebben hier schimmige figuren, die ten tijde van onze aansluiting bij CHP met een gesloten vizier in de wandelgangen hebben geopereerd, het pleit gewonnen. Ik heb me bij de komst van de CHP neergelegd. Helaas lijken de ontwikkelingen rondom de CHP mij gelijk te geven

Waarom deugt de dienstverlening van de Spoedpost in mijn ogen niet?  
1. patienten worden in een dienstsituatie gezien door een dokter, die hen nooit eerder beoordeeld heeft, die in het gros van de gevallen geen medische gegevens over de betreffende patient ter beschikking heeft, en die hen in het verdere ziektebeloop ook niet meer zal beoordelen. 
2. In tegenstelling tot de oude dienstenstructuur waarbij patienten alleen bij noodzaak hulp inriepen, is er nu een onvermijdelijke ontwikkeling is dat de Spoedpost tot een "voorziening" wordt, waar patienten buiten praktijkuren als het hen uitkomt met elke klacht vrijelijk gebruik van zullen gaan maken. Hierdoor zal een door toenemende druk w.b. tijd en plaats op de Spoedpost die niet op te vangen valt de kwaliteit van de hulp verlagen. Doordat artsen meer in deze posten moeten werken, en minder in eigen praktijk, en minder van hun patienten zien, gaat de voor de goede huisarts zo belangrijke kennis van patient en omgeving geleidelijkaan verloren. 
3. ook het belang van de huisartsen zelf is met de CHP niet gediend. Onder een toenemende tijdsdruk moeten allerlei mensen waar geen dossier of voorgeschiedenis bekend is, worden beoordeeld. Dit lokt door de huisarts niet te vermijden fouten en missers uit, waarna deze a.h.w. vogelvrij is m.b.t. de gevolgen daarvan 
4. de huisarts is contractueel verplicht om in de avond en nacht diensten op de Spoedpost te doen, die het vermogen om overdag in eigen spreekuur praktijk te doen ondermijnen. vervolgens moeten na zo'n nachtdienst de spreekuren overdag ten nadele van de patient weer door een waarnemer worden ingevuld. 
5. hierdoor ontstaat de ontwikkeling dat de avond, nacht en weekendhulp bij spoed door artsen als "product" aan de meest biedende instantie wordt verkocht, en dat er onderling tussen artsen letterlijk wachtdiensten worden "verkocht": een verloedering van ons "officium nobile" buiten het blikveld van de patient

In de media geven mensen, die zeggen namens de huisartsen te spreken, maar ook vertegenwoordigers van belangengroepen, zoals het RPCP (de regionale patienten en consumenten-organisatie) vaak te kennen, dat de toekomstige huisartsen alleen nog in grotere groepen met onderling uitwisselbare artsen en gespecialiseerde verpleegkundigen zullen werken, zodat een huisarts niet zozeer een gekend individu maar een "voorziening" wordt. 
Verder zal de behandeling en het voorschrijven van medicijnen steeds meer volgens standaarden en protocollen lopen, en worden de artsen via overlegbijeenkomsten geprikkeld zo zuinig mogelijk voor te schrijven.
Hoewel dit natuurlijk op zich een goed streven is hecht ik meer aan een benadering die op de individuele patient is afgestemd, en niet op het werken volgens protocollen.
Ik betwijfel namelijk of het zo goedkoop mogelijk voorschrijven van pillen of het altijd werken volgens vaste protocollen uiteindelijk altijd goedkoper is of meer kwaliteit oplevert.